กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 227 มัดฟืนและกระชุหินกันตลิ่งพัง
เมื่อไก่ขันรอบแรก เซียวอวิ๋นชวนก็พาคนขึ้นเขาไปแล้ว
พวกชายฉกรรจ์แบกมัดกิ่งไม้แห้งไว้บนบ่า ฉางอันคอยสั่งคนให้ช่วยกันยกก้อนหิน ส่วนคนที่เดินหอบแฮ่กๆ รั้งท้ายขบวนอยู่ก็คือเซวียเสี่ยวเป่าที่สะพายตะกร้าเชือกฟางใบโต
พอไปถึงเนินฝั่งรับแดด คันดินแปลงผักที่ถูกน้ำพัดพังเมื่อวานก็กลายเป็นคราบโคลนแข็งสีขาวอมเทาเพราะความเย็น ช่องดินที่ขาดเปิดรับลมหนาวพัดผ่าน
เซียวอวิ๋นชวนนั่งยองๆ หน้าช่องขาด เอาเสียมขุดดินก้อนเล็กๆ ที่กระจายอยู่ออกไป ไม่นานก็เผยให้เห็นชั้นดินเดิมข้างใต้
“เอามัดฟืนปูรองก้นก่อน ท่อนยาววางขวาง ท่อนสั้นวางตั้งแล้วขัดให้แน่น”
กิ่งไม้แห้งมัดแรกเขากดลงไปที่ก้นรอยขาดด้วยตัวเอง กิ่งไม้หนาบางไม่เท่ากันแต่มัดไว้แน่นหนา พอยัดลงไปแล้วแทบไม่มีช่องว่างเหลือเลย