กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 187 เหยื่อล่อเบาะรองนั่งขาด
ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไร เซียวอวิ๋นชวนก็นั่งยองๆ อยู่ข้างเกวียนเล่มเล็กแล้ว
ในมือเขาถือเหล็กหมาดเล่มเล็กสำหรับเลาะด้าย พลิกเบาะรองนั่งเก่าที่ฉางอันยกมาเมื่อวานดูไปมาอยู่หลายรอบ
ฉางอันที่เฝ้าอยู่ข้างๆ กดเสียงต่ำ บอกว่าเมื่อคืนมีคนมาแตะรอยเย็บตรงเบาะรองนั่ง แม้แต่ปลายด้ายยังหลุดลุ่ยออกมาครึ่งรอบ
“แต่มันยังไม่ได้เลาะออก สงสัยจะคลำดูแล้วรู้สึกเหมือนมีของอยู่ข้างใน แต่ไม่กล้าลงมือตอนนั้นขอรับ”
เซียวอวิ๋นชวนพลิกเบาะรองนั่งกลับมา ใช้เล็บค่อยๆ กรีดไปตามรอยเย็บหนึ่งรอบ
“ทิ้งเบาะเปล่าๆ ไว้ตรงนี้ไม่ได้หรอก มันคลำดูไปแล้วรอบหนึ่ง คราวหน้ามาต้องเลาะแน่”
“ถ้าเลาะออกมาเห็นข้างในว่างเปล่า เหยื่อล่อของพวกเราก็เสียเปล่ากันพอดี”
ฉางอันขมวดคิ้ว
“แล้วจะทำยังไงดีขอรับ”