กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 155 การเก็บเกี่ยวไม่ใช่จุดสิ้นสุด
เช้าตรู่วันต่อมา เซียวอวิ๋นชวนก็กางระเบียบการปันส่วนที่อดตาหลับขับตานอนเขียนมาค่อนคืนลงบนโต๊ะ
เซียวจิ่งหนิงหยิบขึ้นมาอ่านรอบหนึ่ง คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
“เจ้าแบ่งเสบียงออกเป็นสี่ส่วนงั้นรึ”
“เสบียงบรรเทาทุกข์สี่พันสือ เสบียงเมล็ดพันธุ์สองพันสือ เสบียงทหารสามพันสือ เสบียงฉุกเฉินสองพันสี่ร้อยสือรึ”
เซียวอวิ๋นชวนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกข้าวต้มร้อนขึ้นมาซดคำหนึ่ง แล้วพยักหน้า
“เสบียงบรรเทาทุกข์คือเสบียงกินประจำวัน แจกตามจำนวนคน คนละหนึ่งจินสองตำลึงต่อวัน ลดลงจากเดิมสามตำลึง”
“เสบียงเมล็ดพันธุ์เก็บไว้สำหรับข้าวสาลีฤดูหนาวกับหว่านเพาะฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ใครก็แตะต้องไม่ได้ แม้แต่เม็ดเดียวก็ไม่ได้”
“เสบียงทหารแยกไว้ต่างหาก มอบให้ทหารเฝ้าเมืองกับคนของเซียวอวิ๋นโจวใช้ ไม่เอาไปปนกับเสบียงกินของชาวบ้าน”
“เสบียงฉุกเฉินปิดตายไว้ที่คลังบูรพา ถ้าไม่เจอภัยธรรมชาติหรือภัยสงคราม หรือราชสำนักตัดเสบียงหนุนส่งจนหมดสิ้น ก็อย่าหวังว่าใครจะเปิดคลังได้”