ตอนที่ 138 งานเลี้ยงตั๊กแตนของกองทัพไก่เป็ด

ตอนที่ 138 งานเลี้ยงตั๊กแตนของกองทัพไก่เป็ด

วันต่อมา ฝูงตั๊กแตนมีขนาดใหญ่โตเกินกว่าวันแรกไปมากนัก

ยังไม่ทันถึงยามอู่ ฟ้าก็มืดสนิทลงทั้งผืน ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันเหลือเพียงเงาสีแดงเลือนราง ตั๊กแตนที่บินแน่นขนัดบดบังท้องฟ้าจนมิด แทบไม่มีแสงสว่างส่องลงมาถึงพื้นดินได้เลย

ร่องไฟทั้งสามสายถูกจุดขึ้นมาใหม่อีกรอบ เปลวไฟพวยพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฝูงไก่เป็ดและชาวบ้านที่ตามมาติดๆ พากันพุ่งเข้าใส่ฝูงแมลงอีกครั้ง

ศึกคราวนี้ยากลำบากกว่าเมื่อวานมาก ฝูงแมลงหนาแน่นจนเกินไป ไก่กับเป็ดกินจนกระเพาะพักอาหารปูดโปนก็จำต้องถอยออกไปพักย่อย แต่ตั๊กแตนบนฟ้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้แต่น้อย

ชาวบ้านที่คอยกวัดแกว่งพลั่วและไม้กวาดไม่หยุดเริ่มปวดเมื่อยแขนจนล้า บางคนหมดแรงถึงขั้นโยนเครื่องมือทิ้งแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น เอามือปิดหน้าร้องไห้ออกมา หัวหน้าหน่วยจ้าวที่ขอบตาแดงก่ำจึงรีบปรี่เข้าไป แล้วกระชากดึงตัวคนผู้นั้นลุกขึ้นมา

“จะร้องไห้ทำไมกัน! พวกไก่ยังก้มหน้าก้มตากินอยู่เลย เจ้าเป็นคนตัวโตขนาดนี้ ยังจะสู้ไก่ตัวเดียวไม่ได้หรืออย่างไร!”

ชายผู้นั้นปาดน้ำตาบนหน้าออกลวกๆ แล้วกัดฟันแน่น ก้มลงเก็บพลั่วขึ้นมาพุ่งเข้าใส่ฝูงแมลงอีกคำรบ

เซียวอวิ๋นชวนวิ่งวุ่นคอยสั่งการอยู่กลางแนวรบ เขาคอยต้อนฝูงไก่เป็ดไปยังจุดที่ตั๊กแตนชุมที่สุดอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังสั่งให้องครักษ์เข้าไปสับเปลี่ยนแทนชาวบ้านที่หมดแรง พออดทนยื้อมาจนถึงบ่ายคล้อย เสียงที่เคยใสกังวานก็แหบแห้งจนเหลือเพียงเสียงลม