กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 130 ดอกจื่ออวิ๋นอิงบาน
หลังฝนตกคราวนั้น ท้องฟ้าที่เหลียงโจวก็เปิดเสียที แดดไม่ร้อนแรงเหมือนก่อน บางครั้งยังได้กลิ่นความชื้นลอยมากับลม ดินในหลิ่วซู่โกวชุ่มไปด้วยน้ำฝน รอยแตกระแหงค่อย ๆ ปิดเข้าหากัน หน้าดินที่เคยเป็นสีเทาขาวก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้ม
เซียวอวิ๋นชวนขี่ม้าออกจากเมืองก่อนฟ้าสางทุกวัน พอถึงแปลงเพาะปลูกก็นั่งยอง ๆ ตรวจดูเมล็ดจื่ออวิ๋นอิงที่หว่านลงไปอย่างละเอียด
วันที่สาม ต้นอ่อนชุดแรกก็แทงขึ้นมาจากร่องดิน พอถึงวันที่ห้า ลำต้นเล็ก ๆ ก็สูงได้ครึ่งคืบแล้ว ใบสีเขียวอ่อนเริ่มคลี่ออก
เช้าวันที่เจ็ด แสงแดดเพิ่งส่องพ้นยอดเขา เซียวอวิ๋นชวนนั่งยอง ๆ อยู่บนคันนา มองดูอยู่นานพักหนึ่ง ส่วนเซวียเสี่ยวเป่ายืนอยู่บนเนิน ชี้ลงไปทางก้นหุบแล้วตะโกนลั่น
“พี่เสี่ยวชวน รีบดูทางนั้นสิ!”
“เมื่อวานมันยังไม่สูงขนาดนี้เลย!”
“ทำไมแค่คืนเดียวก็ขึ้นมาเต็มไปหมดแล้ว!”
“ตอนข้ามาเมื่อวานยังไม่แน่นขนาดนี้เลยนะ”
“ประหลาดเกินไปแล้ว”