ตอนที่ 114 เมืองเหลียงโจว

ตอนที่ 114 เมืองเหลียงโจว

“พี่เสี่ยวชวน ไปกันเถอะ”

เซียวอวิ๋นชวนหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วหันตัวมุดเข้าไปในรถม้า

ขบวนรถออกเดินทางอีกครั้ง พอผ่านซากปรักหักพังตรงนั้น เท้าขององครักษ์ก็เร็วขึ้นเล็กน้อย ไม่มีใครหันกลับไปมอง

หลายวันถัดมา ตลอดสองข้างทางมีแต่ภาพแบบนี้

หมู่บ้านที่ถูกเผาเหลือแต่โครงดำ ศพที่ล้มอยู่ข้างคูน้ำโดยไม่มีใครเก็บ และผู้ลี้ภัยที่พาครอบครัวอพยพ สายตาเหม่อลอย

ตอนแรกในขบวนรถยังมีคนร้องตกใจ ต่อมาก็ไม่มีใครส่งเสียงอีก ไม่รู้ว่าเห็นจนชินหรือไม่กล้ามองอีกแล้ว เสวี่ยเสี่ยวเป่าและเสิ่นโหรวเอ๋อร์ก็พูดน้อยลง ระหว่างเดินทางบางทีนั่งนิ่งเป็นครึ่งวัน แต่บนใบหน้าไม่มีท่าทีไร้เดียงสาแบบตอนเพิ่งออกจากเมืองหลวงแล้ว

ทุกคนเดินทาง กินข้าว พักผ่อน แทบไม่พูดคุยกัน