ตอนที่ 113 พบเจอระหว่างทาง

ตอนที่ 113 พบเจอระหว่างทาง

“น้องอวิ๋นชวน พวกเรา...ช่วยพวกเขาไม่ได้บ้างหรือ”

เซียวอวิ๋นชวนเงียบไปครู่หนึ่ง

“...เสบียงที่พวกเราหอบมาไม่มาก ช่วยทุกคนไม่ได้ ต้องรีบไปถึงที่หมายก่อน เริ่มจัดการเรื่องช่วยผู้ประสบภัยให้ได้ แล้วถึงจะช่วยคนได้มากขึ้น”

นางพยักหน้า แล้วไม่ถามต่อ

ขบวนรถไปต่อ ผู้ลี้ภัยบนทางหลวงค่อย ๆ มากขึ้น

ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คน ต่างลากลูกจูงหลาน เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง บนใบหน้าเหลือแค่ความชาและความสิ้นหวัง

พอเห็นขบวนรถแต่ไกล พวกเขาจะหยุดเดิน ในแววตามีความหวังผุดขึ้นมานิดหนึ่ง แต่พอเห็นดาบในมือพวกองครักษ์ ความหวังนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาเงียบ ๆ หลบไปข้างทาง แล้วยืนอยู่ตรงนั้น มองส่งขบวนรถผ่านไป