ตอนที่ 103 พระราชโองการสำนึกผิด?

ตอนที่ 103 พระราชโองการสำนึกผิด?

พอมาถึงตำหนักไท่จี๋ เขาก็ยังคงยืนอยู่หลังพี่ชายเหมือนเดิม หลุบตาต่ำ แทบอยากจะมุดตัวหายเข้าไปหลังเสาให้รู้แล้วรู้รอด

เรื่องที่เอามาถกกันในวันนี้ก็ยังคงเป็นภัยแล้งแถบภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

องค์รัชทายาทรับงานไปแล้ว กรมคลังเร่งหาเงิน กรมโยธาจัดสรรเสบียง ทุกฝ่ายต่างขยับตัวกันหมด ข้อบังคับและคำสั่งของราชสำนักถูกส่งต่อลงไปเป็นทอดๆ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

แต่ก็ยังมีคนที่ไม่วางใจ

“องค์รัชทายาทพระชนมายุยังน้อย ประสบการณ์ทำงานยังมีไม่มาก ภัยพิบัติทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็สาหัส เกรงว่าจะรับหน้าที่นี้ไม่ไหวพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิเหวินเสี่ยนปรายพระเนตรมองขุนนางผู้นั้น “แล้วตามที่เจ้าคิด ใครไปถึงจะเหมาะ”

ขุนนางคนนั้นอ้าปาก คำพูดมาจ่ออยู่ที่คอหอยแล้ว แต่กลับต้องกลืนลงคอไป

สายพระเนตรของจักรพรรดิเหวินเสี่ยนเบนมาหยุดที่เซียวอวิ๋นชวน

เซียวอวิ๋นชวนก้มหน้า จ้องกระเบื้องปูพื้นตรงปลายเท้า ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น