กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 28 ไม่ยอมปล่อยให้ที่ว่าง!
“คุณชายน้อย ของพรรค์นี้...มันกินได้จริงหรือเจ้าคะ” หญิงชราคนหนึ่งหยิบใบผักจี้ไช่ขึ้นมา พลิกดูไปมาตั้งหลายรอบ
คนข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาว่า “พวกเราเคยเห็นอยู่บ่อยๆ แต่ใครจะกล้าเอาเข้าปาก เกิดมีพิษขึ้นมาจะทำยังไง”
เซียวอวิ๋นชวนไม่ต่อปากต่อคำด้วย เขาโน้มตัวลงขุดขึ้นมาอีกต้น “ขุดกลับไปก่อนสักหน่อย ประเดี๋ยวข้าจะทำให้พวกเจ้าดู”
เขาพาชาวบ้านเดินรอบทุ่งไปค่อนรอบ พอเจอชนิดไหนก็หยุด เด็ดใบมาชี้ให้ดูว่าจำอย่างไร ผักจี้ไช่จะโตเลี่ยดิน ขอบใบหยักเหมือนฟันเลื่อย ผักม่ายผิงเฉ่าใบเรียวยาว ยอดอ่อนกินได้ ต้นหอมป่ากับกระเทียมป่ากลิ่นฉุนเตะจมูก ดูไม่ยาก ริมคันนายังมีแดนดิไลออนอยู่อีกสองสามต้น ใบยังอ่อนและยังไม่ออกก้านดอก ขุดไปได้เหมือนกัน
ทีแรกคนพวกนั้นยังไม่กล้าลงมือ พอเห็นเซียวอวิ๋นชวนขุดมาได้กำมือหนึ่ง ถึงค่อยลงจอบตาม ตอนกลับถึงคฤหาสน์ ผักก็พูนตะกร้าสานทั้งสองใบจนล้น