ตอนที่ 10 ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่!

ตอนที่ 10 ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่!

“พี่ใหญ่ ร่างกายข้าแข็งแรงดีออก!”

เซียวอวิ๋นชวนยืดอกขึ้น กลัวว่าพูดแค่นี้จะหนักแน่นไม่พอ เลยรีบพูดเสริมไปอีกหลายคำ

“ตอนข้าอยู่หมู่บ้านหนิวโถว ทั้งหาบน้ำ พรวนดิน ดายหญ้า ผ่าฟืน มีงานไหนบ้างที่ข้าไม่เคยทำ ลมแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้ พัดข้าไม่ล้มป่วยหรอกน่า”

พูดจบ เขาก็ดึงแขนเสื้อของเซียวอวิ๋นโจวแล้วเขย่าเบา ๆ สองที

“นั่นมันที่ดินของข้าเลยนะ ยังไงข้าก็ต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าหน้าตามันเป็นแบบไหนสิ พี่ใหญ่ ท่านพาข้าไปด้วยเถอะนะ นะ?”

ประโยคท้ายนั่นทั้งออดอ้อนทั้งหวานหยด เซียวอวิ๋นชวนเองไม่ได้รู้สึกว่าแปลกอะไร แต่เซียวอวิ๋นโจวกลับยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอาแขนไปวางไว้ตรงไหนดี

ซื่อจื่อจวนเจิ้นเป่ยอ๋องคลุกคลีอยู่ในค่ายทหารมาตั้งแต่เด็ก ทุกวันเจอแต่ดาบทวน ม้าศึก กับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่พูดจาเสียงดังห้าวห่าม ลูกน้องอยู่ต่อหน้าเขาก็วางตัวเรียบร้อย แม้แต่น้องสาวแท้ ๆ อย่างเซียวอวิ๋นซีก็แทบไม่เคยทำตัวตามใจ ยิ่งไม่มีใครกล้ามาดึงแขนเสื้อออดอ้อนเขาแบบนี้มาก่อน

แต่เซียวอวิ๋นชวนกลับเงยหน้าขึ้น ส่งสายตารอคอยให้เขาตอบตกลงตาละห้อย

คำดุตักเตือนที่เซียวอวิ๋นโจวคิดเอาไว้แต่แรกพากันจุกอยู่ที่ริมฝีปาก ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง