บทที่ 300

บทที่ 300

อันที่จริงการที่เขาตัดสินใจรั้งอยู่ต่อ มีส่วนสำคัญมากมาจากความโลภ

เนื่องจากครอบครองตราประทับราชาอสูรอยู่ ตอนที่เขากำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย จึงเผลอคิดไปในทิศทางที่ดีที่สุดโดยไม่รู้ตัว ยกตัวอย่างเช่น มหาเทพทั้งสองต่อสู้กัน สุดท้ายต่างฝ่ายต่างบอบช้ำพ่ายแพ้ทั้งคู่ จากนั้นเขาถือตราประทับราชาอสูรเข้าไปฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ นำมหาเทพทั้งสองมาสยบไว้ภายใต้สังกัดของตน

ทว่าอุดมการณ์นั้นงดงาม แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายทารุณ

การต่อสู้ของมหาเทพทั้งสองแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง ต่อให้ฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่อีกฝ่ายก็ยังมีโอกาสรักษากลิ่นอายพลังต่อสู้อันมหาศาลเอาไว้ได้ เนื่องจากความเสียหายที่เกิดจากการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายไม่ได้สูงนัก สิ่งที่ชี้ขาดแพ้ชนะน่าจะเป็นพละกำลังความอึดของทั้งสองฝ่ายเสียมากกว่า

เมื่อมองจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว จางเซินถึงกับคาดเดาว่า สุดท้ายแล้วพวกมันจะยุติการต่อสู้ลงเพราะฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับเขยื้อนไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ

"ว้าว หัวหน้า นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย"

ปะทะ, กระทันหัน, เกิดขึ้นฉับพลัน คำว่ากะทันหันสามคำนี้น่าจะอธิบายอารมณ์ความรู้สึกของจางเซินในเสี้ยววินาทีนี้ได้เป็นอย่างดี