บทที่ 222

บทที่ 222

โดยพื้นฐานแล้ว ส่วนใหญ่ระบบการบำเพ็ญที่สามารถบรรลุการรู้แจ้งความเป็นอมตะมักจะไม่มีเทพที่มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ดำรงอยู่

เพราะตราบใดที่พวกมันกล้าที่จะยื่นกรงเล็บออกมา ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือการถูกกวาดล้างถอนรากถอนโคนอย่างแน่นอน แม้กระทั่งสายเลือดลูกหลานก็จะไม่ปล่อยไป ตัดขาดทุกความเป็นไปได้ในการฟื้นคืนชีพของอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง

ทว่าแม้จะไม่มีเทพที่มีอิทธิพลยิ่งใหญ่ แต่ในความเป็นจริงกลับมีเทพที่มีอิทธิพลไม่มากนักดำรงอยู่

ยกตัวอย่างเช่น เทพแห่งเทคโนโลยีของระบบเทคโนโลยี เทพแห่งวิญญาณของระบบวิญญาณ ต่างก็มีตัวอยู่จริงในบางพหุจักรวาล เพียงแต่พลังของพวกมันไม่ได้แข็งแกร่งนัก อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงระดับที่ดึงดูดสายตาของผู้แข็งแกร่งเหล่านั้น ดังนั้นจึงยังคงมีชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ทว่าจุดจบของพวกมันโดยพื้นฐานแล้วถูกกำหนดไว้หมดแล้ว นั่นก็คือการถูกผู้แข็งแกร่งของระบบเหล่านี้กวาดล้างจนสิ้นซาก

แม้ว่าแดนเทพที่หวงตี้มอบให้ ผู้แข็งแกร่งทั่วไปจะไม่สามารถทำลายได้ ปัญหาคืออันที่จริงแล้วจางเซินไม่ได้มีแนวคิดที่เป็นรูปธรรมเลยว่าหวงตี้แข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่?