บทที่ 206

บทที่ 206

ชั่วพริบตาเดียว จางเซินก็มีสภาพไม่ต่างอะไรกับแมวขนฟูที่กำลังโกรธจัด

เขาร่นระยะห่างจากชายวัยกลางคนออกไปภายในไม่กี่ก้าว หากไม่ใช่เพราะถูกพันธนาการไว้ด้วยตรวนที่ขา เขากลัวว่าตนเองคงหนีเตลิดกลับโลกไปนานแล้ว

ชายผู้นี้กระทั่งจอกเทพก็ยังไร้ผลต่อเขา

ระดับเยี่ยงเทพ?

ระดับเหนือเทพ?

หรือว่าจะเป็นระดับอมตะ?

จางเซินเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจราวกับกำลังเผชิญหน้ากับมหันตภัยครั้งใหญ่ ทว่าเขากลับไม่มีไพ่ตายเหลืออยู่อีกแล้ว

ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนเกาหัวแกรก ๆ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาโยกตัวไปมาเล็กน้อย ร่างกายก็สลัดยันต์และโซ่ตรวนหลุดร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว จางเซินเห็นภาพนี้เข้าตาแทบถลน ท่าทางว่าผนวกพวกนี้จะไม่มีผลอะไรกับชายคนนี้เลยจริง ๆ สินะ

"อรุณสวัสดิ์!"