บทที่ 205

บทที่ 205

ระหว่างเปิดกับไม่เปิด จางเซินลังเลอยู่เต็มสิบนาที

สุดท้ายเขาก็ยังห้ามมือตัวเองไม่ไหว ความอยากรู้อยากเห็นได้เข้าครอบงำเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เป็นการผจญภัยแบบไร้สมองโดยสิ้นเชิง มือข้างหนึ่งถือค้อน ส่วนอีกมือถือจอกเทพ จากนั้นเขาจึงเริ่มลองใช้สว่านเจาะหินรูปคนนี้

เขาระมัดระวังมากเป็นพิเศษ ทุกค้อนที่ทุบลงไปใช้แรงแบบพอดีพองาม พยายามกระจายแรงทั้งหมดไปบนพื้นผิวของก้อนหินเพื่อไม่ให้ทำร้ายคนที่อยู่ข้างใน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หินแตกออกเป็นรอยแยก ความรู้สึกราวกับไข่ที่กำลังปริแตก

กลิ่นเหม็นที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้พรั่งพรูออกมาจากข้างใน จนจางเซินเกือบจะเป็นลม กลิ่นเหม็นนี้แทบจะเทียบได้กับไม้เคาะศาลสุดเหม็นที่จางเซินไม่กล้าแตะต้องเลยแม้แต่น้อย

เขาถอยหนีไปไกล จากนั้นหยิบถังออกซิเจนออกจากตู้เซฟมาสวมใส่ แล้วจึงกลับมายังจุดเดิมเพื่อเจาะหินต่อ

ในที่สุด หินก็แตะรอยแยกออกอย่างสมบูรณ์ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่ข้างในในสภาพนั้น ร่างกายทั้งร่างยังแปะยันต์เต็มไปหมด อีกทั้งยังมีโซ่เหล็กสีดำสนิทพันธนาการอยู่หลายเส้น