บทที่ 187

บทที่ 187

วินาทีนี้ กู่เฉินและคนอื่น ๆ ทำได้เพียงอยากจะสบถด่าออกมาคำโต ๆ ว่า ข้าไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้มาก่อน!

อิโต เคนทาโร่ สวมชุดแต่งกายของซามูไร ในมือถือดาบคาตานะ แต่กลับไม่ได้ใช้ดาบโจมตี ทว่ากลับใช้ฝักดาบโจมตีแทน จะมีวิถีที่หน้าด้านกว่านี้อีกไหม

ทุกคนกลิ้งตกลงมาบนพื้น สมาชิกที่มีร่างกายอ่อนแอกว่าหลายคนนอนราบอยู่บนพื้นจนลุกไม่ขึ้นแล้ว ลมหายใจรวยรินใกล้จะหมดลมเต็มที

กู่เฉิน ตาทิพย์ และเจ้าเจียงปีนป่ายลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยากลำบาก ทั้งสามคนสบตากัน ในใจทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด ความพ่ายแพ้ในครานี้ช่างอัดอั้นตันใจเสียจริง

"ยังไหวไหม"

กู่เฉินถอดเสื้อออก เหลือบมองรอยไหม้ที่บริเวณหน้าท้อง จากนั้นเอ่ยถามคนทั้งสอง

สมรรถภาพร่างกายของเขานับว่ายอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาทุกคนแล้ว ตัวเขายังได้รับบาดเจ็บไม่น้อย คนอื่น ๆ ย่อมต้องบาดเจ็บหนักยิ่งกว่าอย่างแน่นอน

ตาทิพย์ปาดคราบเลือดที่มุมปาก เลิกเสื้อขึ้นแล้วกล่าวว่า "ลำไส้แทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว"

"ฉันก็พอ ๆ กันนั่นแหละ" เจ้าเจียงกล่าวขึ้น