บทที่ 186

บทที่ 186

ทว่าในตอนที่ กู่เฉิน และ เฉียนเฉาหยาง กับพากันแยกย้ายเป็นสองทางนั้น ยานหลงก็ต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่เป็นทหารมา

ช่องทางเดินนี้ทอดตัวยาวไปสู่ห้องทดลองอีกหลายแห่ง ทว่าปัญหาคือทั้งหมดล้วนเป็นทางตัน ซึ่งแตกต่างจากสถานการณ์ที่เขาประเมินไว้โดยสิ้นเชิง

เดิมทีเขาคิดว่าทางเดินนี้น่าจะเชื่อมไปยังอีกสายหนึ่งของทางแยกช่วงแรก และสุดท้ายก็น่าจะวนกลับมายังจุดเริ่มต้นได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดผิดถนัด

เมื่อเขาเดินมาจนถึงสุดทาง ก็ทำได้เพียงหมุนตัวกลับไปมองผู้คุ้มกันร่างจำแลงสิงโตทั้งสองคนที่กำลังไล่ตามมา

"พวกแกเคยได้ยินคำว่าในยุทธภพ มีเพียงความเร็วเท่านั้นที่ไร้เทียมทานไหม"

เขามองดูสิงโตทั้งสองที่กำลังพุ่งเข้ามาประชิดด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เพียงเสี้ยววินาที เขาก็อ้อมไปอยู่ด้านหลังของสิงโตทั้งสอง ชักมีดสั้นออกมาแทงเข้าใส่หนึ่งในนั้นอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลานี้ทุกสิ่งช่างเชื่องช้าเหลือเกิน เขารู้สึกว่าความคิดของตนเองรวดเร็วขึ้นมาก นัยน์ตาเปล่ามองเห็นขนของสิงโตเหล่านี้ค่อย ๆ พันกันยุ่งเหยิงจนกลายเป็นหนามแหลมทีละเส้น

อันตราย!