บทที่ 161

บทที่ 161

อันที่จริงเพราะมีดในมือของหลางยาพลังแห่งการทำลายล้างอันทรงพลัง หลางยาจึงถูกวิชามายาของจางเซินหลอกเอาได้

มีดของเขาไม่เพียงแต่โจมตีเนื้อหนังได้เท่านั้น แต่ในขณะเดียวกันก็ยังโจมตีจิตวิญญาณได้อีกด้วย หากจิตวิญญาณแข็งแกร่งไม่พอละก็ คู่ต่อสู้ยอกโดนเขาฟันเพียงดาบเดียววิญญาณก็แตกซ่านดับสลายแล้ว

หากจิตวิญญาณของศพไม่ได้ถูกทำลายล้าง หลางยาก็สามารถรับรู้ได้อย่างง่ายดายว่าศพบนพื้นนั้นไม่ใช่จางเซิน

ยิ่งไปกว่านั้นจางเซินยังมีข้อค้นพบใหม่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือความแข็งแกร่งของหลางยาไม่ได้ทรงพลังอย่างที่เขาประเมินไว้

แม้ว่าจะยังคงทรงพลังมาก แต่กลับไม่ได้ทรงพลังน่ากลัวจนเกินจริง

คาดเดาว่าน่าจะเป็นระดับใกล้เทพเช่นเดียวกับพระพรหมและพระศิวะ เพียงแต่ครอบครองความสามารถในการข่มทศทวยเทพแห่งโลกเทพปกรณัม จึงสามารถสังหารพระวิษณุและพระศิวะได้อย่างง่ายดาย

การค้นพบนี้ทำให้จางเซินโล่งอกลงเล็กน้อย ทว่าพอคิดดูว่าตัวเขาที่เป็นกากเดนยังไม่ถึงระดับตีเมืองคนหนึ่ง กลับต้องมาเผชิญหน้ากับบอสใหญ่ระดับใกล้เทพ แรงกดดันก็ยังคงมหาศาลเหลือเกิน ราวกับไก่อ่อนเลเวล 10 วิ่งไปตีบอสโลกเลเวล 80 หาเรื่องตายเสียจริง