บทที่ 157

บทที่ 157

หากพูดกันตามตรงแล้ว จางเซินไม่ใช่คนที่มีความกระหายเลือด

หากไม่มีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง และอีกฝ่ายก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผล

แม้จะยังไม่ถึงขั้นที่ว่าหากคนไม่มาหยอกเยื่อเราก็จะไม่ไปรังควานใคร แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะลงมือฆ่าคนง่ายๆ ทว่าในตอนนี้เขากลับมีความคิดอยากจะฆ่าคนขึ้นมาแล้ว เพราะชายผู้นั้นได้สร้างภัยคุกคามให้กับเขาเข้าให้แล้ว

"เชษะ เฝ้าอยู่ข้างนอกให้ฉันที" จางเซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่งกับเชษะ

เชษะไม่รู้ความคิดของจางเซิน แต่เขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งของจางเซิน เดินออกไปเฝ้าอยู่ด้านนอกทันที พร้อมทั้งห้ามไม่ให้ผู้ใดมารบกวนจางเซินเป็นอันขาด

"ทำไมถึงมีพวกชาวบ้านหัวรั้นคิดจะทำร้ายฉันอยู่เรื่อยเลย มองฉันเป็นลูกพลับนิ่มๆ ไปซะแล้วสิ" จางเซินหยิบจอกเทพออกมา พลางบ่นพึมพำขณะเล่นมันไปด้วย

ในตอนนี้พลังเทพทั้งสองชนิดที่อยู่ในจอกเทพเหลืออยู่เพียงน้อยนิดแล้ว ย่อมไม่มีทางสังหารผู้รุกรานจากโลกเทพปกรณัมอินเดียได้อย่างแน่นอน ทว่าหากเป็นการเตรียมตัวก่อนทำศึกสักเล็กน้อยก็นับว่าเพียงพออยู่ เขาหยิบลูกแก้วคริสตัลที่บรรจุดวงวิญญาณดวงหนึ่งออกมา