บทที่ 142

บทที่ 142

ในที่สุดก็ยังคงเป็นโลกนี่แหละที่ดีที่สุด!

จางเซินนั่งอยู่บนหลังของชากิล มองดูสนามกีฬาทีค่อย ๆ เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาคราหนึ่ง

ในโลกเทพปกรณัมอินเดีย แม้ว่าเขาจะถูกผู้คนนับไม่ถ้วนเคารพสักการะ จนกลายเป็นเทพแห่งปัญญา แม้แต่เหล่าเทพสวรรค์ก็ยังปฏิบัติต่อเขาด้วยความยำเกรงเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าปัญหาคือในโลกเทพปกรณัมอินเดียนั้น พลังต่อสู้ของเขาอ่อนด้อยเสียเหลือเกิน แม้ว่าในปัจจุบันจะมีความสามารถในการสังหารอสูรทั่วไปได้แล้ว การลอบโจมตียังพอมีโอกาสสังหารราชาอสุราได้บ้าง แต่ถ้าเป็นการดวลกันแบบตัวต่อตัวแล้ว เขาก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดในโลกใบนั้นอยู่ดี

แต่พอมาอยู่ที่โลกก็ไม่เหมือนกันแล้ว ที่โลกนี้เขาสามารถอาละวาดได้อย่างไร้ผู้ต่อต้าน โดยพื้นฐานแล้วไม่มีศัตรูหน้าไหนที่เขาเอาชนะไม่ได้เลย

ในตอนนั้นเองชากิลก็ร่อนลงสู่พื้นดิน พลังจิตของมันกวาดออกไปครั้งเดียวก็ล็อกเป้าไปยังวิลล่าหลังหนึ่งได้ทันที มันทะยานบินขึ้นจากหลังของชากิลตรงไปยังหน้าประตูวิลล่าหลังนั้นทันที ยามที่พวกยามเฝ้ายังไม่ทันได้ตั้งตัวต้านทานก็ถูกพลังจิตของเขาโจมตีเข้าจุดตายจนหมดสติล้มฟุบลงไปเสียแล้ว

เขาเดินไปหยุดอยู่หน้าประตู ใช้พลังจิตทะลวงผ่านประตูเข้าไปเปิดกลอนประตูจากด้านใน จากนั้นก็เดินเข้าตัวบ้านไปในลักษณะนั้น