บทที่ 141

บทที่ 141

ต่อมา จางเซินขี่ชากิลบินตรงไปยังเมืองส่านอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ร่อนลงบนยอดตึกสูงระฟ้าหลังหนึ่ง

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่บนตึกฝั่งตรงข้ามเมื่อเห็นชากิลต่างก็พากันกรีดร้องเสียงหลง ทั้งชายและหญิงต่างหวาดกลัวจนวิ่งหนีลงตึกกันจ้าละหวั่น พริบตาเดียวรอบด้านก็โกลาหลขึ้นมาทันที

จางเซินอดรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาไม่ได้เมื่อเหลือบมองถนนเบื้องล่าง ปฏิกิริยาของคนพวกนี้ช่างดูเกินจริงเสียเหลือเกิน ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยผ่านมหาหายนะมาเลยแม้แต่น้อย ไม่เหมือนกับผู้อยู่อาศัยในประเทศมังกรโดยสิ้นเชิง

ทว่าเขาครุ่นคิดอย่างละเอียดดูแล้ว ความเป็นไปได้เช่นนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียทีเดียว ผู้คนเหล่านี้จำนวนไม่น้อยน่าจะเป็นชาวเมืองส่านดั้งเดิม หากซูหย่าและซูหลงปกป้องเมืองนี้มาตั้งแต่แรกเริ่มจริงๆ คนพวกนี้ก็อาจจะไม่เคยผ่านพ้นความยากลำบากและความเป็นความตายมาเลยจริงๆ ก็ได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ ปฏิกิริยาของคนเหล่านี้จึงพอจะอธิบายได้แล้ว