บทที่ 132

บทที่ 132

เนื่องจากหลู่ไน่หลัวมีเพียงพลังเทพแห่งการทำลายล้าง และลักษณะเด่นที่สุดของพลังเทพแห่งการทำลายล้างก็คือพลังทำลายล้างที่รุนแรงยิ่ง

ดังนั้นเขาจึงสามารถหลอมละลายแร่เหล็ก แร่ทองแดง และแร่ทองคำได้อย่างง่ายดาย เปลวไฟที่พ่นออกมาเมื่อกระทบกับโขดหิน โขดหินก็จะแปรสภาพเป็นลาวาโดยอัตโนมัติ เมื่อกระทบกับต้นไม้ก็จะเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน และเมื่อกระทบกับสิ่งมีชีวิตก็จะแผดเผาไหม้จนตายในพริบตา

สถานที่ซึ่งเขาผ่านไปล้วนถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงอันโหมกระหน่ำ

ผู้คนที่อาศัยอยู่ตามเมืองและหมู่บ้านใกล้กับเหมืองเหล็ก เหมืองทองแดง และเหมืองทองคำเหล่านี้ต่างพากันคุกเข่ากราบกรานภูเขาและผืนป่าที่กำลังลุกไหม้ด้วยความหวาดกลัว พร้อมทั้งส่งเสียงตะโกนร้องเรียกพระศิวะอย่างดังลั่น

พระศิวะ ในโลกเทพปกรณัมอินเดีย แท้จริงแล้วมีความหมายว่าความเมตตาปรานี

อันที่จริงการกระทำของคนกลุ่มนี้ก็คล้ายคลึงกับในละครวังหลวงหลายๆ เรื่อง ที่ข้าราชการคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าฮ่องเต้ เพื่อทูลขอความเมตตาจากฮ่องเต้

แม้ว่าหลู่ไน่หลัวจะร้อนรนเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อนให้ผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ ดังนั้นหลังจากที่เขาได้สิ่งที่ต้องการแล้วจึงดับเปลวไฟลง และโดยไม่รู้ตัวเขากลับเก็บเกี่ยวพลังแห่งศรัทธาจำนวนมหาศาลมาได้