บทที่ 122

บทที่ 122

ธนูสีดำของหลู่ไน่หลัวมีพลังทำลายล้างมาแต่กำเนิด

ตราบใดที่เขาต้องการ ทุกครั้งที่ยิงลูกธนูออกไปจะแพร่กระจายโรคระบาดและความหวาดกลัว แม้แต่เทพสวรรค์ยังรู้สึกหวาดกลัว

ทันทีที่เขาถูกหลู่ไน่หลัวเล็งเป้า พัวหย่าจื้อก็เกิดความรู้สึกน่ากลัวขึ้นมาในใจ

ท่ามกลางความยุ่งเหยิงเขากวาดสายตาเหลือบมองหลู่ไน่หลัวแวบหนึ่ง จากนั้นก็เลิกโจมตีเชษะ อาศัยร่างกายอันทรงพลังพุ่งชนเพดานถ้ำ ทำให้ถ้ำทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและเริ่มพังทลายลงทันที

ลูกธนูของหลู่ไน่หลัวถูกยิงออกไป แต่กลับถูกก้อนหินใหญ่ที่ร่วงหล่นลงมาขวางไว้ เมื่อเขาต้องการจะยิงซ้ำอีกครั้ง พัวหย่าจื้อก็เงื้อขวานพุ่งเข้ามาแล้ว

เขายกธนูสีดำในมือขึ้นมารับขวานของพัวหย่าจื้อ พิษบนงูพิษที่อยู่บนลำคอกพ่นใส่พัวหย่าจื้อทันที

งูพิษตัวนี้สามารถพันรอบลำคอของหลู่ไน่หลัวได้ ย่อมไม่ใช่สุนัขหรือแมวธรรมดาอยู่แล้ว

พัวหย่าจื้อถูกโจมตีเข้ากะทันหัน ในขณะที่หลับตาลงเขาก็เบี่ยงศีรษะหลบไปทางซ้าย

น่าเสียดายที่ความเร็วในการหลับตาของเขาไม่ทันความเร็วที่พิษพ่นออกมา ดวงตาข้างขวาจึงยังคงโดนพิษซึมเข้าไป ทำให้เขาเปล่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมาทันที