บทที่ 120

บทที่ 120

ชายคนนี้คล้องงูเห่าไว้ที่ลำคอ ท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างนุ่งด้วยหนังผืนหนึ่ง ดูมีความเป็นดั้งเดิมเป็นอย่างมาก

หน้าผากของเขามีตาที่สามงอกขึ้นมา ธนูสีดำในมือแผ่กลิ่นอายมรณะออกมา ราวกับสามารถทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างได้

จางเซินมองแวบเดียวก็เกิดความรู้สึกใจสั่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าพรแห่งพระพรหมบนตัวของเขาจะสามารถรับมือกับลูกศรที่ยิงออกมาจากธนูสีดำนี้ได้หรือไม่

เวลานี้เขายังคงรักษาร่างแปลงเป็นเทพแห่งปัญญาเอาไว้ ทันทีที่เห็นชายคนนี้ก็สามารถจดจำตัวตนของอีกฝ่ายได้ทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายคนนี้ก็คือหลู่ไน่หลัวที่ยังไม่ได้กลายเป็นพระศิวะ เป็นบุตรของพระพรหมที่ชอบเที่ยวเร่ร่อนไปตามภูเขาและผืนป่ารกร้างอยู่ตลอดเวลา

ในปัจจุบัน เขายังไม่ผ่านพ้นความรักที่สลักลึกฝังใจครั้งนั้น จึงยังไม่ได้กลายเป็นพระศิวะอย่างแท้จริง

"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ที่นี่?" หลู่ไน่หลัวมองดูคนทั้งสองแล้วเอ่ยปากถามขึ้น

น้ำเสียงของเขากังวานยิ่งนัก ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงการพูดคุยตามปกติ แต่กลับฟังดูคล้ายกับการคำราม นี่จึงเป็นที่มาของชื่อเขา โดยความหมายของหลู่ไน่หลัวก็คือผู้คำรามนั่นเอง