บทที่ 116

บทที่ 116

ตอนที่จางเซินกำลังปรับแต่งเคล็ดวิชา ทวยเทพต่างมารวมตัวกัน ณ พระราชวังของสุริยะเพื่อหารือเกี่ยวกับหัวข้อที่จริงจังมาก

พระวายุจ้องมองสุริยะและเทพองค์อื่นๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเอ่ยว่า "สิ่งที่เรียกว่า 'การแสดง' ซึ่งสหายนักพรตจางเซินกล่าวถึงนั้นคืออะไร พวกท่านรู้กันหรือไม่"

"ไม่เคยได้ยินมาก่อน ตอนนั้นทำไมพวกท่านถึงไม่ถามให้ชัดเจนเล่า" สุริยะขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น เมื่อพูดจบท่านก็ยังปรายตามองทวยเทพด้วยความตำหนิแวบหนึ่ง

อากินีเอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วน "ข้าเห็นพวกท่านพยักหน้ากันหมด นึกว่าพวกท่านรู้กันหมดแล้วเสียอีก เลยคิดว่าจะรอขากลับค่อยมาถามพวกท่านดู"

"ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" พระวายุเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้

มนุษย์ในยุคนี้ยังไม่มีรายการบันเทิงจำพวกการแสดงเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งพระราชาเองก็ยังไม่มีเวลาว่างเหลือเฟือพอจะมาเสพความสำราญ ท้ายที่สุดแล้วประเทศเพิ่งจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่ๆ ย่อมไม่มีการแสดงร้องรำทำเพลงเป็นธรรมดา

"เช่นนั้นตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี" พระโซมามองทวยเทพด้วยความกังวลแล้วเอ่ยถาม