บทที่ 115

บทที่ 115

ความจริงแล้ว เหล่าทวยเทพต่างยินยอมให้จางเซินดำรงตำแหน่งเป็นเทพแห่งปัญญา นอกเหนือจากความหวังที่จะรั้งตัวจางเซินเอาไว้แล้ว ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลคือตำแหน่งเทพแห่งปัญหานั้นไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรมากนัก

นี่เป็นเพียงตำแหน่งกินเงินเดือนไปวัน ๆ แทบไม่มีสาวกมากมายสักเท่าไร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กังวลเลยว่าจางเซินจะแย่งชิงสาวกไปจากพวกเขา

ทว่าผลลัพธ์ในตอนนี้กลับทำให้เหล่าทวยเทพถึงกับอึ้งตาค้าง จางเซินกลับสามารถพัฒนาสาวกจำนวนมากออกมาได้โดยไม่ส่งเสียงเอะอะอะไรเลย

เหล่าทวยเทพต่างพากันมาถึงวิหารของพระอินทร์พร้อม ๆ กันราวกับนัดกันไว้ เมื่อเข้ามาในวิหารแล้วก็ต้องการจะมาทวงถามคำอธิบายจากจางเซิน การที่จางเซินพัฒนาผู้ศรัทธาดินแดนขนานใหญ่เช่นนี้ ในทางปฏิบัติก็เท่ากับการแย่งชิงผู้ศรัทธาของพวกเขาไป พลังแห่งศรัทธาที่พวกเขาควรจะได้รับในแต่ละวันลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

"ทุกท่าน ผมรู้ว่าพวกคุณมาที่นี่เพราะเรื่องอะไร แต่ผมหวังว่าพวกคุณจะสงบสติอารมณ์ลงได้ นั่งลงแล้วฟังผมพูดก่อนครับ" จางเซินเห็นว่าสถานการณ์ยังไม่ได้เลวร้ายถึงขีดสุด จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

หากเหล่าทวยเทพพากันเข้ามาหาเรื่องและตะโกนฆ่าฟันกันตั้งแต่แรก เขาก็คงจะลังเลอยู่บ้างว่าควรจะช่วยเหลือพวกเขาดีหรือไม่