บทที่ 103

บทที่ 103

จางเซินต้องการจะแก้แค้นซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ในบรรดาเหล่าทวยเทพ มีไม่มากนักที่จะต่อกรกับซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยได้สูสี พระอินทร์ พระวิษณุ พระศิวะ และอื่น ๆ อันที่จริงพอนับดูก็จะพบว่าวนไปเวียนมามีทวยเทพอยู่ไม่กี่องค์นี้เท่านั้นที่สามารถเข้าต่อสู้กับซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยได้โดยไม่เพลี่ยงพล้ำ

"คำสาปของเซียนใช้ได้ผลกับซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยไหม?" จางเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามตรง ๆ

ซูเปิ่นชิงตอบว่า "ใช้ได้ผลแน่นอนครับ เพียงแต่คำสาปของเซียนก็ไม่ได้จะร่ายส่งเดชได้ซะทีเดียว"

"ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ อย่างน้อยก็ต้องลองดูสักตั้ง จะให้เขาแอบเล่นงานผมฝ่ายเดียวโดยที่ผมเอาคืนไม่ได้เลยหรือไง?" จางเซินกล่าวด้วยความเคืองแค้น

ซูเปิ่นชิงเตือนด้วยความหวังดีว่า "ฝ่าบาท สิ่งที่ผมกังวลที่สุดคือพระพรหมจะทรงช่วยเอียงข้างในภายหลัง ยังไงเสียซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยก็เป็นลูกหลานของพระองค์ หากเป็นพระอินทร์และองค์อื่น ๆ ลงมือสังหาร อย่างไรก็เลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน พระองค์ต่อให้ไม่พอใจก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้ทรงสังหารพระอินทร์เสียก็เป็นไปไม่ได้