บทที่ 97

บทที่ 97

เนื่องจากไม่คุ้นเคยกับโลกเทพปกรณัมอินเดีย แม้ว่าในใจของจางเซินจะอยากบ่นอุบอิบขนาดไหน แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

การสนทนาระหว่างเขากับพระพรหมมีเพียงการพูดคุยถึงเรื่องราวและสิ่งของที่ตนพบเห็นเท่านั้น แต่จะไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ ต่อสิ่งที่พบเห็นเด็ดขาด

"ผู้มีความสามารถจางเซิน ฉันสงสัยเหลือเกินว่าคุณมาจากที่ใด และโลกใบนั้นเป็นแบบไหนกันหรือ?" พระพรหมพูดคุยไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็วกเข้าสู่เรื่องสำคัญ

ผู้ทรงคุณธรรม โดยทั่วไปมักใช้เรียกผู้ที่มีความประพฤติและปัญญาอันควรเคารพยกย่อง ส่วนผู้มีความสามารถคือคำยกย่องสำหรับผู้ที่มีความสามารถ จางเซินไม่ได้นับว่าเป็นผู้ทรงคุณธรรม ในสายตาของพระพรหมเขาเป็นเพียงผู้ที่มีความสามารถเท่านั้น ดังนั้นจึงเรียกจางเซินว่าผู้มีความสามารถ

จางเซินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ผมมาจากโลกที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต โลกใบนั้นใหญ่กว่าโลกใบนี้มากมายมหาศาลนัก ประกอบขึ้นจากโลกที่คล้ายคลึงกันนับไม่ถ้วน ผมเป็นกษัตริย์ของประเทศหนึ่งในนั้น ด้วยความบังเอิญและจังหวะชีวิต ทำให้ผมได้มาเยือนโลกใบนี้"

"อย่างนี้นี่เอง ประตูเหล่านั้นสามารถเชื่อมต่อไปยังโลกใบอื่นๆ ได้สินะ?" พระพรหมพยักหน้ากล่าว