บทที่ 96

บทที่ 96

ในกาลปฐพี จักรวาลเวิ้งว้างไร้ขอบเขต

ทว่าในจักรวาลที่โกลาหลนี้ จิตวิญญาณสูงสุดที่มีอยู่ได้ด้วยตนเองและดำรงอยู่ด้วยตนเองนั้นมีอยู่แล้ว

มันไร้ซึ่งรูปปรากฏ ไร้ลักษณะ อยู่เหนือประสาทสัมผัส ไร้เกิด ไร้ดับ ไร้ซึ่งความมีอยู่ และไร้ซึ่งความไม่มีอยู่ มันไม่อาจหยั่งรู้ได้ จึงไร้ซึ่งนามใด ๆ แต่ภายหลังผู้คนต่างขนานนามมันว่า "พรหม"

มันคือรากฐานของจักรวาลนี้ ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์และไร้ซึ่งรูปปรากฏ

ผู้คนพรรณนาถึงความเคารพและความสงสัยที่มีต่อมันไว้เช่นนี้: "ไร้ซึ่งการเกิด ทั้งยังไร้ซึ่งความดับ ไร้ซึ่งกลางวัน ทั้งยังไร้ซึ่งกลางคืน มีเพียงมัน ขับเคลื่อนลมหายใจในวิถีของตนเอง ทว่ามิได้หายใจเอาอากาศเข้าไป ผู้ใดล่วงรู้ ผู้ใดประกาศ มันถือกำเนิด ณ ที่ใด มาจากที่ใด"

"มันมาจากที่ใด มันกำเนิดขึ้นจากตัวมันเองหรือไม่"

"ณ เบื้องบนฟ้าสูงเสียดฟ้า ผู้มองลงยังผืนแผ่นดิน มันล่วงรู้ทุกสิ่ง หรือไร้ซึ่งความรู้ใด ๆ"

พรหมปรารถนาที่จะสร้างโลก ดังนั้นจึงเกิด "ความมี" ขึ้นมาจาก "ความไม่มี" มันสร้างน้ำขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงใส่เมล็ดพันธุ์ลงไปในสายน้ำ

เมล็ดพันธุ์นั้นแปรเปลี่ยนเป็นไข่สีทอง เจิดจรัสประดุจดั่งดวงอาทิตย์ที่สาดแสงประกายระยิบระยับ หนึ่งในภาคส่วนของพรหมถือกำเนิดขึ้นจากไข่นั้น กลายสภาพเป็นพระพรหม เทพแห่งการสร้างสรรค์