บทที่ 90

บทที่ 90

แม้ว่าเขาจะสามารถล่วงรู้อนาคตล่วงหน้าได้ห้าวินาที อาศัยความสามารถในการตอบสนองทางร่างกายที่แข็งแกร่ง ก็เพียงพอที่จะรับมือกับศัตรูส่วนใหญ่ได้แล้ว

แต่ทว่าเขาไม่ใช่ตัวตนที่ไร้เทียมทาน ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีแบบปูพรมของจินซุ่นลี่หรือกรงเส้นเงินของจางเซิน ล้วนแต่มีพลังในการข่มคุมเขาอย่างมหาศาลทั้งสิ้น

ทันทีที่ความสามารถในการหลบหลีกของเขาใช้ไม่ได้ผล เขาก็ทำได้แค่ใช้ร่างกายเข้าต้านทานการโจมตีแบบตรงๆ เท่านั้น ปัญหาคือแม้ว่าร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งถึงขั้นผิดมนุษย์นาวาอะไรขนาดนั้น

การล่วงรู้อนาคต ฟังดูเป็นเรื่องที่ไฮโซและดูยิ่งใหญ่อลังการ ปัญหาคือเมื่อศัตรูจำกัดการเคลื่อนไหวของคุณแล้ว การที่คุณล่วงรู้อนาคตไปจะมีประโยชน์อะไรเล่า?

ขนาดจะหลบยังหลบไม่ได้เลย พอเห็นอนาคตเข้ากลับยิ่งหวาดกลัวหนักกว่าเดิมเสียอีก

เส้นเงินบนพื้นดินพัวพันเข้าที่ข้อเท้าของพวกผู้วิปริตทั้งหมดในกรงอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกมันก็ถูกห้อยหัวกลับลงมาทีละคน

จางเซินเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่ข้างหนิงไห่ มองหน้าเขาแล้วเอ่ยถามว่า "ตอนนี้พูดความรู้สึกของนายออกมาหน่อยสิ!"

"อย่าเลย ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย!" หนิงไห่ร้องไห้โฮออกมาด้วยความสติแตก