บทที่ 89

บทที่ 89

โจวอี้เทียนคือผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีต่อจินซุ่นลี่มากที่สุด แต่ก็ไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่จงรักภักดีเพียงคนเดียว

ผู้วิปริตหยิ่งยโสไม่ได้ถูกสยบลงได้ง่ายๆ ทว่าเมื่อถูกสยบลงได้แล้วมักจะมีความจงรักภักดีอย่างยิ่งยวด แทบจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะแปรพักตร์เลย

อันที่จริง การที่ผู้วิปริตหยิ่งยโสไม่แปรพักตร์ก็ไม่ได้แปลว่าจงรักภักดีต่ออีกฝ่ายเสมอไป ผู้วิปริตหยิ่งยโสบางคนที่ไม่แปรพักตร์เป็นเพราะรู้สึกดูแคลนที่จะกลายเป็นคนประเภทบ่าวสองนายต่างหาก

ผู้วิปริตหยิ่งยโสที่ไป๋เจิ้งหยางหมายตาก็เป็นเช่นนั้น

เขายอมจำนนต่อจินซุ่นลี่เพียงเพราะฝีมือ เขายอมรับในพละกำลังอันแข็งแกร่งของจินซุ่นลี่ ยอมรับให้จินซุ่นลี่เป็นหัวหน้าของตน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขายอมรับตัวตนของจินซุ่นลี่

ในสายตาของเขา จินซุ่นลี่เป็นเพียงคนเสียสติที่อยากจะแก้แค้นจนเป็นบ้าไปแล้วเท่านั้น

เมื่อเขาเห็นไป๋เจิ้งหยางถือง้าวเดินดิ่งเข้ามา ก็เผยรอยยิ้มเยาะออกมาทันที

เขาต่อสู้กับจินซุ่นลี่ไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็มารังแกได้เช่นกัน

ในจังหวะนั้นไป๋เจิ้งหยางก็เร่งความเร็วขึ้นกะทันหัน ง้าวในมือฟาดฟันจากบนลงล่างในพริบตา