บทที่ 76

บทที่ 76

อันที่จริงระดับสติปัญญาของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์นั้นสูงกว่าที่มนุษย์จินตนาการไว้มากนัก

พวกมันไม่เข้าใกล้เมือง เป็นเพราะความทรงจำก่อนมหายศยังคงส่งผลต่อพฤติกรรมของพวกมัน พวกมันต่างรู้ดีว่าเมืองเป็นสถานที่ที่น่ากลัวมาก ดังนั้นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่จึงไม่เข้าใกล้เมืองอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า

สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านี้สามารถจัดการข้อมูลในสมองได้อย่างยอดเยี่ยม จัดระเบียบออกมาเป็นแผนการเอาชีวิตรอดที่ดีที่สุด ไม่ใช่ว่าพอเกิดการกลายพันธุ์แล้วจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตอีกรูปแบบหนึ่งไปเสียทีเดียว

พวกมันเพียงแต่ฉลาดขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น พฤติกรรมและความคุ้นชินหลายอย่างแท้จริงแล้วยังคงหลงเหลืออยู่ในสัญชาตญาณ

หมูป่ากลายพันธุ์ที่อยู่เบื้องหน้าของจางเซิน แท้จริงแล้วในอดีตเคยเป็นหมูแคระสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง

ในความทรงจำของมัน ขอแค่เพียงมันแสดงท่าทางเชื่อฟัง สิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ก็จะไม่โจมตีมัน แถมยังจะมอบอาหารอร่อย ๆ ให้มันอีกด้วย

แน่นอนว่ามันก็มีศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นกัน หากคนทั่วไปต้องการให้มันสยบยอม นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

อย่างน้อยฝีมือก็ต้องได้รับการยอมรับจากมันเสียก่อน