บทที่ 74

บทที่ 74

ตอนนี้ เถี่ยฮวาหยานและหญิงสาวหลายคนนั่งรถมาถึง

"ท่านเจ้าแคว้นสวัสดีค่ะ!"

หญิงสาวหลายคนลงจากรถและเมื่อเห็นจางเซิน ต่างก็ยืนตรงพร้อมส่งเสียงเรียกด้วยใบหน้าสีแดงเรื่อ

จางเซินยิ้มกล่าวว่า "สวัสดีครับ ไม่ต้องเกร็งกันขนาดนั้นหึครับ พวกคุณเป็นเพื่อนของลีน่าและฮวาหยาน คิดซะว่าผมเป็นเพื่อนธรรมดาคนหนึ่งก็พอ"

"แบบนั้นจะได้จริงๆ เหรอคะ?" หญิงสาวที่ยืนอยู่ริมสุดเอ่ยถามขึ้นทันที

ลีน่ากล่าวแทรกขึ้นในตอนนั้นว่า "ไม่ได้อยู่แล้วล่ะค่ะ ท่านเจ้าแคว้นก็แค่พูดเกรงใจไปอย่างนั้นเอง"

"ฮ่าๆ" จางเซินในตอนนี้เว้นแต่จะยิ้มแล้ว จะให้พูดอะไรได้อีก

จากนั้น เขาช่วยหยิบอาหารหลากหลายชนิดที่เตรียมไว้ลงมาจากท้ายรถ ทุกคนจึงพากันเดินเข้าสู่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า

อันที่จริง ลีน่าและคนอื่นๆ นัดเวลากับบรรดาคุณครูของสถานสงเคราะห์ไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นกิจกรรมจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นมาก เริ่มแรกทุกคนเล่นเกมด้วยกัน ตามด้วยการแจกจ่ายอาหารและรับประทานมื้อเที่ยงร่วมกัน เนื่องจากจางเซินมาด้วย ในช่วงท้ายจึงมีช่วงถามตอบเพิ่มขึ้นมาเป็นพิเศษ