บทที่ 57

บทที่ 57

สี่คนกลับมาที่ข้างรถจี๊ป

ภายใต้สิ่งล่อตาล่อใจอย่างอาหาร หญิงสาวแมวก็เดินตามจางเซินขึ้นรถจี๊ปไป

ไป๋เจิ้งหยางขับรถมุ่งหน้ากลับ ตลอดทางเขาเงียบกริบไม่ปริปากพูดอะไรเลย วันนี้เขารู้สึกเหมือนโดนกระแทกกระทั้นจิตใจอย่างรุนแรง ไม่คาดคิดเลยว่าจะโดนหญิงสาวแมวเล่นงานจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะโต้กลับ

เขารู้ซึ้งแก่ใจดีว่า หากครั้งนี้มีตัวเขาอยู่เพียงลำพังคนเดียวล่ะก็ เขาคงต้องตายอย่างไร้หนทางรอดอย่างแน่นอน ความเร็วของหญิงสาวแมวรวดเร็วกว่าเขามากนัก การโจมตีของเขาแม้แต่เส้นขนของอีกฝ่ายก็ยังแตะไม่ถึง กลับกันตัวเขากลับถูกข่วนจนร่างกายบอบช้ำไปหมด

"อย่าไปใส่ใจกับแพ้ชนะชั่วคราวเลย ให้รู้ไว้เถอะว่าฟ้ายังมีฟ้าและคนก็ยังมีคนเก่งกว่าเรา นายไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใต้หล้าเสียหน่อย" กู่เฉินนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือข้างหนึ่งค้ำขอบหน้าต่างรถ ทอดสายตามองทิวทัศน์ในระยะไกล เอ่ยพูดขึ้นมาลอย ๆ

จางเซินนั่งอยู่เบาะหลัง มือข้างหนึ่งลูบไล้ศีรษะของหญิงสาวแมวพลางพูดยิ้ม ๆ ว่า "แพ้แล้วมันจะเป็นไรไปล่ะ ถ้าหากไม่ยอมจำนนจริง ๆ ก็แค่ฮึดสู้ฝึกฝนเข้าไว้ พอแข็งแกร่งขึ้นแล้วค่อยกลับไปเอาคืน แบบนี้สิ่งที่ผู้ชายควรทำต่างหากล่ะ"