บทที่ 56

บทที่ 56

จางเซินบิดเอวเล็กน้อย จากนั้นใช้นิ้วประสานเข้าหากันพลิกฝ่ามือออกด้านนอกแล้วยืดแขนตรง

เขารู้สึกว่าร่างกายของตัวเองอ่อนตัวจนเหลือเชื่อ ตอนบิดเอวไม่รู้สึกถึงขีดจำกัดเลยแม้แต่น้อย ราวกับสามารถบิดหมุนต่อไปได้สามร้อยหกสิบองศา ส่วนตอนที่ประสานนิ้วแล้วยืดออก นิ้วมือก็ไม่มีแรงตึงใด ๆ ทั้งสิ้น

ร่างกายนี้อ่อนยืดหยุ่นยิ่งกว่าพวกที่เคยถูกเรียกว่ามนุษย์ที่อ่อนตัวที่สุดในโลกไปเสียแล้ว

เขาทำการทดลองความยืดหยุ่นของร่างกาย จากนั้นก็ทดสอบพละกำลังของตัวเอง พบว่าพละกำลังของตนก็ได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาลเช่นกัน

หากเป็นตัวเขาก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาสามารถซัดคนสามสี่คนร่วงได้ในคราวเดียวอย่างไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อปรับตัวเข้ากับพละกำลังที่พุ่งพรวดขึ้นเล็กน้อยได้แล้ว จางเซินก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ กดอารมณ์ตื่นเต้นในหัวเอาไว้ใต้ความมีเหตุผล จากนั้นหยิบกระบี่ฮั่นแปดด้านออกมา แล้วเดินอย่างระมัดระวังมุ่งหน้าออกไปยังนอกอุโมงค์

กู่เฉินกับไป๋เจิ้งหยางไปแล้วไม่กลับมา ต้องเจอเข้ากับเรื่องอะไรบางอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์

หากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน ไป๋เจิ้งหยางคงจะกลับมาบอกเขาสักคำเพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นห่วง แต่ตอนนี้ไป๋เจิ้งหยางยังไม่กลับมาเลย