บทที่ 38

บทที่ 38

ร่างยักษ์สีเทานี้แม้รูปร่างจะสู้มังกรอ้วนไม่ได้ แต่ก็ยังเรียกได้ว่าเป็นสิ่งมหึมา

แม้ความเร็วในการโจมตีของมันจะไม่ถือว่าเร็ว แต่จางเซินก็ไม่ได้คิดจะให้มันไปต่อสู้ตั้งแต่แรก ขอแค่ตอนวิ่งมีความเร็วมากพอก็เพียงพอแล้ว

เขาคล้องสายบังเหียนเข็มขัดเข้ากับคอของร่างยักษ์สีเทา เนื่องจากสีผิวของร่างยักษ์สีเทาและกล้ามเนื้อที่ดูคล้ายก้อนหิน จากนั้นเขาจึงตั้งชื่อให้ร่างยักษ์สีเทานี้ว่าหิน

รอจนฤทธิ์ยาสลบของหินคลายลงแล้ว เขาก็ไปนั่งอยู่บนฝ่ามือของหิน ออกคำสั่งให้หินเดินกลับทันที

อีกด้านหนึ่ง หวงยวี่นั่งอยู่บนรถจี๊ปคันหนึ่ง เขาเฝ้าดูขั้นตอนทั้งหมดที่จางเซินและกู่เฉินจัดการกับหินผ่านทางผู้วิปริตคนหนึ่งตลอดกระบวนการ

เวลานี้เขากำลังขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

เขาไม่รู้ตัวตนของจางเซินและกู่เฉิน ทั้งยังสงสัยในวิธีการที่ทั้งสองแสดงออกมา ที่สำคัญที่สุดคือทั้งสองคนปรากฏตัวเร็วเกินไป พิษบนร่างของหินยังระบายออกไปไม่หมดด้วยซ้ำ

อันที่จริง พลังของหินไม่ได้มีแค่นี้อย่างแน่นอน

พวกเขาสีดพิษรุนแรงใส่หิน แต่พิษทำได้เพียงทำให้หินชาแต่ไม่สามารถฆ่าหินได้ เขาจึงคิดแผนใช้ประโยชน์จากสิ่งของเหลือใช้ นำหินไปหยั่งเชิงความตื้นลึกหนาบางของเมืองหลานทง