บทที่ 30

บทที่ 30

จะกล่าวอย่างไรดีล่ะ

สำหรับชุดเกราะชิ้นนี้แล้ว จางเซินไม่อาจพูดได้ว่าพึงพอใจ แต่ก็พูดไม่ได้ว่าไม่พึงพอใจเช่นกัน

เขามีความคาดหวังไม่น้อยต่อชุดเกราะหรูหราอลังการชิ้นนี้ ถึงกับทุ่มแต้มเอกฐานไปสิบลอยๆ รวดเดียว แต่พออ่านคุณสมบัติมหัศจรรย์ของชุดเกราะแล้ว เขากลับรู้สึกว่าชุดเกราะชิ้นนี้ธรรมดาจนเกินไป

พูดง่ายๆ ก็คือไม่มีความรู้สึกเซอร์ไพรส์

แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าชุดเกราะไม่ดี ชุดเกราะชิ้นนี้สามารถบินได้บนท้องฟ้า ความคล่องตัวไม่ต้องพูดถึง ทั้งยังมีสกิลแบบสั่งใช้ที่ดีงามถึงสองสกิล หากประสานเข้ากับของวิเศษชิ้นอื่นแล้วละก็ จะสามารถแสดงผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมออกมาได้อย่างแน่นอน

ยกตัวอย่างเช่น หากนำดวงตาปีศาจมาประสานเข้ากับรองเท้าลมกรด และพาวเวอร์แบงก์ ก็จะสามารถเคลื่อนย้ายศัตรูที่ไม่สามารถจัดการได้ไปยังที่อื่นได้โดยตรง

จางเซินนึกถึงกลยุทธ์ที่สามารถนำมาใช้งานได้ไม่น้อยขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา

ที่เขาว่าโลภมากมักลาภหาย จางเซินรู้ดีว่าตนเองคาดหวังสูงเกินไป ดังนั้นภายในก้นบึ้งของจิตใจจึงได้มีความรู้สึกพลัดตกหล่นจางๆ เกิดขึ้น

ต่อไปเขายังสามารถใช้แต้มเอกฐานได้อีกเจ็ดแต้ม ซึ่งจุดนี้จำเป็นต้องคิดทบทวนให้ดีเสียหน่อยแล้ว