0317

⬢⬢⬢

ตอนที่ 317 เซียนเซียนน้อยช่างเพ้อฝัน!

ขณะที่หวังเฉินถือพัดโบกพัดลมเย็นสบายมาเป็นระลอก เส้นผมของเจียงหลิงเซียนที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบชิดกับใบหน้างดงามก็ปลิวไสวแผ่วเบา

ทว่าเจียงหลิงเซียนยังคงขมวดคิ้วเรียวงามแน่น นางที่ฝันร้ายในยามนี้ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานทั้งทางจิตใจและร่างกายควบคู่กัน

เมื่อต้องเผชิญกับความรู้สึกปวดเมื่อยอ่อนแรงไปทั้งร่างเช่นนี้ เจียงหลิงเซียนก็คล้ายกับตกลงไปในบึงโคลน กำลังดิ้นรนอย่างเจ็บปวด

หวังเฉินเห็นเช่นนั้นจึงรีบผ่อนแรงที่กอดเจียงหลิงเซียนลง เพื่อป้องกันไม่ให้นางถูกรัดแน่นจนอึดอัด มือก็ยังคงพัดวีไม่หยุด

พร้อมกับการที่สติของเจียงหลิงเซียนเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางการดิ้นรนอย่างอ่อนระโหยโรยแรงของเรือนร่างอันบอบบาง ในที่สุดดวงตางามคู่นั้นที่มีหยาดน้ำตาคลอเบ้าก็ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ

“ศิษย์...รัก......”