กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 249 ตอนนี้มีอนาคตแล้ว
อีกฟากหนึ่งของเมืองหนานเฉิง
บิดาเวินนั่งอยู่บนเก้าอี้พับเตี้ยหน้าประตูบ้านตัวเอง หลังค่อม หรี่ตาลงอาบแดด
เสื้อคลุมตัวนอกสีเทามอมแมมบนร่างเขาถูกซักจนซีดขาว ขอบแขนเสื้อหลุดลุ่ยจนเป็นขุย บริเวณหัวเข่ายังมีผ้าปะติดอยู่อีกสองชิ้น หลายปีมานี้ชีวิตความเป็นอยู่ฝืดเคือง เขาไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่มานานมากแล้ว
ตีนตุ๊กแกบนกำแพงลานบ้านเจริญงอกงามกำลังดี เขียวชอุ่มเป็นพรืด ปกคลุมผิวผนังที่เป็นรอยด่างพร้อยจนมิดชิด
ในตรอกนาน ๆ ครั้งจะมีคนเดินผ่านไปมา เสียงฝีเท้าดังตึกตักเป็นจังหวะ ทว่าบิดาเวินกลับไม่เงยหน้าขึ้น ได้แต่นั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น ราวกับรูปปั้น
“อ้าว เหล่าเวิน อาบแดดอยู่เหรอ”