กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 227 พวกเขาซื้อไหว
เธอกอดตอบน้าสะใภ้แน่น ราวกับเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาหลายปีจริง ๆ “น้าสะใภ้ ฉันคิดถึงน้าสะใภ้มากเลย”
“น้าสะใภ้ก็คิดถึงเธอ คิดถึงทุกวัน คิดถึงทุกคืน” น้าสะใภ้ตบหลังเธอเบา ๆ “กลับมาก็ดีแล้ว ต่อไปไม่ต้องไปไหนอีก”
น้าชายยืนอยู่ข้าง ๆ เขามองเวินหนิงแล้วพยักหน้าแรง ๆ “เด็กดี กลับมาได้ก็ดีแล้ว”
เวินหนิงผละออกจากน้าสะใภ้ ดึงตัวเย่โม่เข้ามาแล้วแนะนำให้รู้จัก “นี่คือเย่โม่ สามีของฉัน”
เย่โม่ยืนตัวตรง โค้งคำนับผู้อาวุโสทั้งสองอย่างนอบน้อม “สวัสดีครับน้า สวัสดีครับน้าสะใภ้ ผมชื่อเย่โม่ พบกันครั้งแรก ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”
น้าชายกวาดตามองเขา สายตาแฝงความพินิจพิเคราะห์ตามแบบฉบับของผู้ใหญ่ ทว่าไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจ