ตอนที่ 219 พอพวกเราย้ายไป ก็จะได้มีที่พักพิง

ตอนที่ 219 พอพวกเราย้ายไป ก็จะได้มีที่พักพิง

เย่โม่กับเวินหนิงสบตากัน เวินหนิงกลั้นหัวเราะ พลางส่งสายตาให้เขา สื่อความหมายว่าคุณก่อเรื่องเอง ก็ต้องปลอบเอง

เย่โม่กระแอมไอเบา ๆ หมุนตัวเด็กทั้งสองให้หันหน้ามาหาตน สีหน้าเปี่ยมด้วยความจริงใจ “พ่อคิดถึงหยวนหยวนกับหม่านหม่านของเรามากจริง ๆ คิดถึงจนสองวันนี้แทบนอนไม่หลับเลย”

“จริงเหรอ” หยวนหยวนเหลือบตามองเขา ชัดเจนว่าไม่เชื่อ “แล้วทำไมพอกลับมาพ่อถึงไม่สนใจพวกเรา เอาแต่กอดแม่ล่ะ”

เย่โม่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เวินหนิงที่อยู่ข้าง ๆ พยายามกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก

“ก็เพราะแม่เป็นผู้หญิงไงล่ะ” เย่โม่อธิบายอย่างจริงจัง “ผู้หญิงต้องได้รับการดูแลเป็นอันดับแรก ถูกต้องไหม”