กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 214 นี่...กี่เดือนแล้ว?
“พ่อไม่ได้กำลังรีบอยู่หรือไง” หลินเสี่ยวหยางย่อตัวลง สบตากับลูกชายในระดับเดียวกัน “ปู่กับย่านั่งรถไฟมาตั้งสามวัน ต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ อีกเดี๋ยวพอเจอปู่ย่าแล้ว จะพูดว่าอะไร?”
“สวัสดีครับปู่ย่า ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” เสี่ยวเป่าพูดประโยคที่ซ้อมมาจากบ้านได้อย่างคล่องแคล่ว
“แล้วมีอะไรอีก?”
“ผมคิดถึงพวกท่านครับ”
“แล้วอะไรอีกล่ะ?”
เสี่ยวเป่าเอียงคอคิดครู่หนึ่ง “ผมเก็บลูกอมนมกระต่ายขาวใหญ่ไว้ให้พวกท่านด้วยเหรอครับ?”
หลินเสี่ยวหยางหัวเราะ พลางขยี้ผมลูกชาย “เก่งมาก อีกเดี๋ยวพอเจอปู่ย่า ต้องพูดเสียงดัง ๆ เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้ว” เสี่ยวเป่าพยักหน้า แล้วถามอีก “พ่อ ปู่กับย่าหน้าตาเป็นยังไงเหรอ ผมจำไม่ได้แล้วสักนิด”
หลินเสี่ยวหยางรู้สึกปวดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง