ตอนที่ 136 ตั้งชื่อ

ตอนที่ 136 ตั้งชื่อ

พอกินข้าวเสร็จ เวินอันก็หาวออกมาหวอดหนึ่ง

เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้งีบหลับเลยทั้งคืน กลางวันก็ยังยุ่งง่วนอยู่ตลอด พอตอนนี้กินอิ่มแล้ว ความง่วงงุนจึงแล่นขึ้นมาทันที

“ฉันไปงีบสักหน่อยนะ” เขาพูดพลางเดินตรงไปยังห้องรับรองที่เคยพักอยู่ก่อนหน้านี้

เย่โม่เก็บกวาดถ้วยชามตะเกียบเสร็จ พอเดินกลับมาที่ห้องนอน เวินหนิงก็นอนลงไปแล้ว

เขาถอดรองเท้า แล้วล้มตัวลงนอนข้างกายเธออย่างแผ่วเบา

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่นอนอยู่อย่างเงียบสงบ

หลายวันที่อยู่โรงพยาบาล พวกเขาไม่มีโอกาสได้นอนกอดกันแบบนี้เลย ตอนนี้พอกลับมายังเตียงของตัวเอง กลับมาสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ทั้งคู่ต่างก็มีความรู้สึกมั่นคงวางใจราวกับได้แตะลงบนพื้นจริง ๆ เสียที

เย่โม่ยื่นแขนออกไปให้เวินหนิงหนุน