กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 298 ผู้คนบูชา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวี๋ถิงถิงก็ประหลาดใจ
“ไม่คิดเลยว่านายยังจำเรื่องนี้ได้ ฉันนึกว่านายออกไปเป็นเถ้าแก่ข้างนอก มีเงินมีทองแล้วจะลืมฉันไปหมดแล้ว”
เฉินต้าหมิงโอบอวี๋ถิงถิงไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดเสียงเบา
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ตอนนั้นเธอเป็นเทพธิดาในใจฉันเลยนะ”
“ตอนนั้นน่ะตอนไหน?”
“ฉันไม่เคยบอกเธอเหรอ? เธออยู่ชั้นบนห้องฉัน ทุกครั้งที่เห็นเธอฉันจะประหม่ามาก ฉันยังเคยเอาอาหารไปส่งให้เธอตั้งสองครั้ง”
อวี๋ถิงถิงถอนหายใจ “น่าเสียดายที่ฉันจำอะไรไม่ได้เลย ถ้าตอนนั้นเราได้รู้จักกันเร็วกว่านี้ บางทีฉันอาจจะไม่ตาย”