บทที่ 118 หนีรอดสำเร็จ

บทที่ 118 หนีรอดสำเร็จ

เฉินต้าหมิงตระหนักว่า ที่เขาทิ้งทองคำไว้ไม่ได้เป็นเพราะอยากได้เงินแค่นั้น

แต่เป็นการทิ้งเบาะแสไว้ให้ตัวเอง เพราะตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าไม้ชิ้นนั้นมีค่า

เบาะแสนี้ไม่เพียงพาเขาไปพบสมบัติ แต่ยังช่วยให้เขาหาทางออกจากสถานที่หาอาหารแห่งนี้ได้ด้วย

พอคิดได้ดังนั้น เฉินต้าหมิงก็ตบต้นขาอย่างแรงแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ”

ตอนนั้นหวังเสี่ยวเทียนยังสลบไม่ได้สติ ส่วนเฉินต้าหมิงกับเสวี่ยลี่กอดกันแน่นแล้วหัวเราะลั่น