บทที่ 117 เมฆหมอกคลี่คลาย

บทที่ 117 เมฆหมอกคลี่คลาย

เฉินต้าหมิงเกลียดตัวเอง ทำไมถึงนึกไม่ออกสักทีว่าตอนนั้นออกไปจากที่นี่ได้ยังไง

จู่ ๆ เสวี่ยลี่ก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา

เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของเฉินต้าหมิง

ตอนแรกเธอชะงักไป แล้วตามสัญชาตญาณก็อยากผลักเฉินต้าหมิงออก

แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่น้อย สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เฉินต้าหมิงรีบพูดว่า “อย่าร้องไห้ ตอนนี้เธอขาดน้ำมากที่สุด เงยหน้าขึ้นสิ จะได้ให้น้ำตาไหลกลับเข้าปาก อย่าเสียเปล่า”

เสวี่ยลี่กอดหัวเฉินต้าหมิงไว้แน่น แล้วจูบเขาอย่างเร่าร้อน