กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงดังของจวงเลี่ยงดังขึ้นทันที “เย่เย่! หนูกั้นใครอยู่เนี่ย! ทำไมถึงกั้นพ่อของหนูล่ะ! ไม่ใช่ต้องให้พ่อรีบรับแม่หนูออกมาเหรอ!”
ลู่เซี่ยงหลินก็หัวเราะ ใช้ข้อศอกกระทุ้งลู่อิ้งเชิน “ดูลูกนายสิ แขนกลับหันออกนอกบ้านขนาดนี้ พ่อแท้ ๆ ยังกั้นไว้”
“ใช่สิ ตอนนี้ผมอยู่ข้างแม่ ต้องให้พ่อรับแม่ได้ก่อน เราถึงจะอยู่ข้างเดียวกัน!” เย่เย่ไม่ยอมถอยแม้แต่นิด อกน้อย ๆ แอ่นสูง เสียงเด็ก ๆ แฝงความมั่นใจเต็มที่
พอเขาพูดแบบนี้ออกมา หลายคนในลานหน้าก็หัวเราะ แม้แต่เพื่อนบ้านที่มาดูเรื่องสนุกก็หัวเราะจนตัวโยน