กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ให้ก็รับไปสิ” แม่ซ่งกดอั่งเปากลับไปในฝ่ามือเธอ “ถึงลูกจะเก่งกว่าแม่ แต่เงินก้อนนี้ไม่เหมือนกัน นี่เป็นสินเดิมเจ้าสาวที่พ่อกับแม่เก็บมาหลายปี ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ใช้สักที จะบอกว่าไม่ต้องไม่ได้”
ซ่งหรานยังคงส่ายหน้า ยัดอั่งเปากลับไปในอ้อมอกแม่ซ่ง “นี่มันมากเกินไป”
ซ่งหรานประเมินในใจ ข้างในมีอย่างน้อยหลายพันหยวน ซึ่งมากเกินไปสำหรับแม่ซ่ง
“ลูกคนนี้” แม่ซ่งทำหน้าเคร่ง วางท่าทางของแม่ “นี่คือสิ่งที่บ้านเดิมฝ่ายหญิงให้มาเป็นที่ยึดเหนี่ยว ตอนนี้ลูกไม่ขาดอาหารไม่ขาดเสื้อผ้า แต่นี่คือไม้ตายก้นหีบที่พ่อกับแม่ให้ ต่อไปเมื่ออยู่ในบ้านสามี ลูกจะได้ยืนตัวตรงขึ้น”