กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงตะโกนนั้นดังขึ้น คนทั้งห้องหัวเราะกันจนตัวงอ
จวงเลี่ยงหัวเราะจนตบต้นขาตัวเอง “เย่เย่ตัวน้อย โตขึ้นแล้วค่อยไปหาเองอีกวงนะ”
เสียงตะโกนของเย่เย่ทำให้คนทั้งห้องหัวเราะ แม่ซ่งเช็ดตาแล้วยื่นมือดึงหลานชายเข้ามากอด “หนูยังเล็กแค่ไหน เริ่มคิดถึงแหวนแล้ว โตก่อนค่อยว่ากัน”
หลังมื้ออาหาร คุณย่าลู่ก็ชวนแม่ซ่งคุย ปรึกษาเรื่องงานมงคลของทั้งสองคน
“หลายปีมานี้ หรานหรานลำบากมาไม่น้อย เรื่องในปีนั้น ตอนนี้ความจริงกระจ่างแล้ว ทั้งสองบ้านเราต่างก็เข้าใจดี เด็กสองคนนี้ล้วนถูกคนอื่นกลั่นแกล้ง”
ปลายจมูกของแม่ซ่งร้อนผ่าว รีบหันหน้าหนี