กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานพิงอยู่ในเก้าอี้ ได้ยินคำนี้ ปลายคิ้วขยับขึ้นเบาที่สุดครั้งหนึ่ง แล้วก็เรียบลงอีกครั้ง
มือของลู่อิ้งเชินหยุดอยู่ที่ไหล่ของซ่งหราน ไม่ขยับ
แต่ซ่งหรานรู้สึกได้ว่าแขนใต้ฝ่ามือของเขาเกร็งขึ้น
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน……” โจวหว่านชิวยังพูดต่อ “เธอคงไม่รู้ว่าตัวเองไปติดอยู่ที่หุบเขายากจนที่ไหนแล้ว! ยังจะฝันสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงอีกหรือ ยังจะฝันโดดเด่นอีกหรือ เธอมันฝันไปเถอะ!”
ซ่งหรานมองเธอเงียบ ๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงค่อย ๆ พูดช้า ๆ “ดังนั้น เธอยอมรับเรื่องที่ลงยาในตอนนั้นแล้วสินะ”
รอยยิ้มของโจวหว่านชิวแข็งค้างไปครู่หนึ่ง