กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น น้ำตากล้นเอ่อเต็มเบ้าแล้ว แต่ก็ยังดื้อรั้นเกาะอยู่ที่ขอบตา ไม่ยอมหล่นสักหยด
“หัวหน้าเฉิน” เสียงของเธอเบามาก แต่กลับมั่นคงอย่างแปลกประหลาด “ฉันไม่มีอะไรจะตอบแล้วค่ะ”
“ถ้าพวกคุณมีหลักฐานก็จับฉันเลย”
โจวหว่านชิวค่อย ๆ ยืดหลังให้ตรง ลำคอขาวผ่องนั้นเกร็งเป็นเส้นโค้งแข็งทื่ออยู่ใต้แสงไฟ
“พวกคุณไปถามโจวเซี่ยงตั่งได้เลย ว่าวันนั้นฉันอยู่บ้านหรือเปล่า” เธอหยุดนิดหนึ่ง เงยคางขึ้นเล็กน้อย “เด็กไม่โกหกหรอก”
คิ้วของหัวหน้าเฉินขมวดขึ้นเพียงเล็กน้อย
โจวเซี่ยงตั่ง
เด็กคนนี้ เขาถามไปแล้วแน่นอน
และตอนที่ถาม ปฏิกิริยาของเด็กคนนั้น เขาจำได้แม่นมาตลอด